Ο λαός, είναι ένας κατ' εξοχήν ηθικός οργανισμός

Tο επιχείρημα που ακούω συχνά, ότι οι Έλληνες πολίτες φταίνε , δηλαδή ότι ο λαός είναι υπαίτιος της κρίσης, είναι μια βαθιά αντιδημοκρατική αντίληψη. 

Κανένας λαός, οπουδήποτε της γης δεν είναι διεφθαρμένος ή υπαίτιος των κρίσεων. Ούτε υπήρξε ποτέ. Οι λαοί έχουν ανάγκη τον ηθικό νόμο για να υπάρξουν. Ακόμα κι εκείνοι οι λαοί που στη διαδρομή της ιστορίας τους παρασύρθηκαν και διέπραξαν εγκλήματα, τα διέπραξαν πάντοτε στο όνομα κάποιου ιδανικού ανώτερης τάξης. Είτε αυτό ήταν θρησκευτικό δόγμα, είτε ιδεολογία, είτε η απονομή - κατά τη γνώμη τους - δικαιοσύνης, πάντοτε υπήρξε κάποιος νομιζόμενος ανώτερος σκοπός που δικαιολογούσε τις πράξεις τους.

Δεν συμβαίνει το ίδιο - τουλάχιστον όχι πάντοτε - και με τους οδηγητές, εμπνευστές ή ηγεμόνες τους, που συνήθως έχουν ιδέες άκρως κυνικές και στόχους απολύτως ιδιοτελείς. Αλλά ακόμα κι αυτοί είναι ....

Ο μύθος του ανίκανου πολίτη.

Η εικόνα του ανίκανου, αμόρφωτου, αδιάφορου, ανενημέρωτου πολίτη ακόμη και του «πολιτικά ανώριμου» ο οποίος δρα με γνώμονα τα πάθη του και τα ιδιοτελή συμφέροντά του, για ολόκληρους αιώνες συνόδευσε πιστά την ανάπτυξη των πολιτικών συστημάτων.

 Η απεικόνιση του πολιτικά ανάξιου μέσου πολίτη, υπήρξε ιστορικά αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ηγεμόνες. 

Αρχικά για να αποτραπεί η επέκταση του δικαιώματος ψήφου (στις γυναίκες, στη νότια Αφρική κ.ο.κ) και, στη συνέχεια, για να παρεμποδιστεί το αίτημα για μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα πολιτικά δρώμενα.

Το θέμα της πολιτικής ανικανότητας των λαών, σήμερα περισσότερο από ποτέ, θα έπρεπε να βρίσκεται στο ....

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΛΑΟΣ ΜΕ ΝΕΚΡΩΜΕΝΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ‏....

Κολακεύεται ο Ελληνας όταν ακούει τους δημοκόπους της πολιτικής να ομιλούν για τη “σοφία του λαού”. Κολακεύεται να ακούει από διάφορα “λείψανα” της πολιτικής, από πεισιθανάτιες πολιτικές
φιγούρες ότι έχει “αξιολογικό κριτήριο”, με επιστέγασμα βέβαια την αδαπάνητη λεκτική πομφόλυγα των πολιτικών της συμφοράς περί “κυρίαρχου λαού”.

Κολακεύεται ακόμα και τώρα, αν και οικονομικά αποδεκατισμένος, κοινωνικά εξαθλιωμένος και εθνικά ντροπιασμένος, ως συνέπεια των ανερμάτιστων αποφάσεων των ασπόνδυλων της πολιτικής. 

Αν και ζει μέσα σ’ ένα νέφος ηθικής πολιτικής ασφυξίας, από τις δύσοσμες αναθυμιάσεις σκανδάλων παρελθόντων χρόνων, με επιπτώσεις ωστόσο στον παρόντα χρόνο, με την προσθήκη μάλιστα της κυβερνητικής αυθαιρεσίας.

Κολακεύεται ο Ελληνας από το βεβιασμένο και συχνά απαξιωτικό μειδίαμα των πολιτικών της “βλαχολεβέντικης” αντίληψης περί δημοσίων σχέσεων. 

Μ’ ένα υποτίθεται φιλικό και οικείο “κτύπημα στην πλάτη”, μια υποκριτική χειρονομία των ανθρώπων της εξουσίας, οι οποίοι ιεραρχούν ακόμα και τα εθνικά συμφέροντα και τα υποτάσσουν στα κομματικά.

Κολακεύεται και ολισθαίνει στις κλίσεις των επιπέδων, που του στήνουν οι .....