Ένα ποίημα του Λόρδου Μπάιρον που φυσικά ουδέποτε δίδαξαν στα σχολεία για ευνόητους λόγους.

Ο ποιητής ευθέως στοχοποιεί τον Βαρόνο Rothschild και την τακτική ελέγχου των εθνών μέσω του δανεισμού .

Δανείζοντας χρήματα στους τυράννους , οι Σιωνιστές καθίστανται αυτοί που κινούν τις μαριονέτες από το παρασκήνιο. Εννοείται το δάνειο το τσεπώνουν οι διεφθαρμένοι (βλέπε Λίστα Λαγκάρντ) και το πληρώνει ο ηλίθιος λαός (βλέπε ΕΝΦΙΑ κλπ) Κι όπως πάντα , από την αρχαιότητα με αυτήν την τακτική οι Σιωνιστές αναλαμβάνουν φοροεισπράκτορες και σκιώδεις ή φανεροί Υπουργοί Οικονομικών. 

Αυτούς που ο Μπάιρον ευθέως κατονομάζει... οι άθλιοι της κυβέρνησης φρόντιζαν να τους προστατεύουν όντας τα πραγματικά τους αφεντικά. Γι' αυτό παθαίνει κράμπα η γλώσσα τους και στη σκέψη της λέξης Rothschild.. Γι ' αυτό κατάφεραν να μην ξέρει κανένας Οικονομολόγος και κανένας τραπεζικός υπάλληλος τι σημαίνει Rothschild και σε ποιον ανήκει η Τράπεζα της "Ελλάδας"

Αυτοί οι "επαναστάτες" του ΣΥΡΙΖΑ ...γιατί άραγε δεν τολμούν να ρωτήσουν ΠΟΙΟΙ είναι οι ιδιοκτήτες της Τράπεζας της "Ελλάδας" κι έχουν ανάγει σε επανάσταση την ενασχόληση με της καθαρίστριες του Δημοσίου ; Ρητορικό το ερώτημα... 

Όλοι τους ..κάνουν σαν να μην υπάρχουν οι βδέλλες που λέγονται Rothschild και....

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού. 
Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας Αθηναϊκής Σχολής», η οποία συσπείρωνε νέους ποιητές που αντιδρούσαν στις υπερβολές του αθηναϊκού ρομαντισμού και ενδιαφέρονταν για την καθιέρωση της δημοτικής στον ποιητικό λόγο. 

Στο ποιητικό του έργο, που ξεπερνά τις είκοσι συλλογές, κυριαρχεί η Ελλάδα ως ιδανικό και αντικείμενο αγάπης, η πορεία του ελληνικού έθνους μέσα στους αιώνες, η προσπάθεια δημιουργικής αφομοίωσης του αρχαιοελληνικού πνεύματος και της λαϊκής παράδοσης και το πνεύμα της οικουμενικότητας του ελληνικού πολιτισμού.

Ο Κωστής Παλαμάς γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου του 1859 και καταγόταν....

ΕΛΥΤΗΣ – ΉΡΘΑΝ ΝΤΥΜΕΝΟΙ «ΦΙΛΟΙ»

Ήρθαν

ντυμένοι «φίλοι»

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν

τον Σοφό, τον

Νάμουν του σταύλου ένα άχυρο!

Να ‘μουν του σταύλου έν' άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι

την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του
το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του

Να λάμψω από τη λάμψη του κι' εγώ

Το δώρο του Λασκαράτου.

Ανδρέας Λασκαράτος

Είχε την ονομαστική του εορτή ο Ανδρέας Λασκαράτος, όταν έλαβε από έναν βαμμένο εχθρό του ένα δώρο. 

Άνοιξε περίεργος το δέμα κι έμεινε έκπληκτος από το περιεχόμενό του. 

Ήσαν… κέρατα. 

Το ξανάκλεισε και περίμενε. 

Σε λίγες ημέρες ερχόταν η ονομαστική εορτή του χυδαίου....

Διονυσίου Σολωμού, «’Υμνος εις την Ελευθερία»

Tότε εσήκωνες το βλέμμα

μες στα κλάιματα θολό,

και εις το ρούχο σου έσταζ' αίμα

πλήθος αίμα .....

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ''ΟΙ ΦΑΥΛΟΙ''

“Βοσκοί, στην μάντρα της Πολιτείας οι λύκοι! 

Οι λύκοι! 

Στα όπλα, Ακρίτες! 

Μακριά και οι φαύλοι και .....

Ένα ποίημα του Λόρδου Μπάιρον που φυσικά ουδέποτε δίδαξαν στα σχολεία για ευνόητους λόγους…Ο ποιητής ευθέως στοχοποιεί τον Βαρόνο Rothschild και την τακτική ελέγχου των εθνών μέσω του δανεισμού!

Ο ποιητής ευθέως στοχοποιεί τον Βαρόνο Rothschild και την τακτική ελέγχου των εθνών μέσω του δανεισμού .

ΣΧΕΤΙΚΟ:Η ΣΥΝΕΚΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ :”Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΚΑΤΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟ 1831″…

Δανείζοντας χρήματα στους τυράννους , οι Σιωνιστές καθίστανται αυτοί που κινούν τις μαριονέτες από το παρασκήνιο. 

Εννοείται το δάνειο το τσεπώνουν οι διεφθαρμένοι (βλέπε Λίστα Λαγκάρντ) και το πληρώνει ο ηλίθιος λαός (βλέπε ΕΝΦΙΑ κλπ) Κι όπως πάντα ,……

Ὁ Γκρεμιστής Κωστῆ Παλαμᾶ

Το ναυάγιο της Κίχλης - Τὸ φῶς Ὁ Σεφέρης διαβάζει Σεφέρη ΒΙΝΤΕΟ.

*Η φωτογραφία πάνω είναι απο τη βίλα Γαλήνη (ΠΟΡΟΣ) ,το σπίτι που έμενε ο ποιητής και όπου έγραψε τους στίχους για την Κίχλη και Το Φως.....

Ὁ Σεφέρης διαβάζει Σεφέρη

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ «ΚΙΧΛΗΣ»

«Το ξύλο αυτό που δρόσιζε το μέτωπο μου

τις ώρες που το μεσημέρι πύρωνε τις φλέβες

σε ξένα χέρια θέλει ανθίσει. Παρ' το, σου το χαρίζω'

δες, είναι ξύλο λεμονιάς...»

...Άκουσα τη φωνή

Αυτό μου φαίνεται αδιανόητο.

"....Και τι να κάνω όταν δεν υπάρχει καμία παράταξη που να αντιπροσωπεύει τις πεποιθήσεις μου; 

Αφήστε ότι για έναν ποιητή αυτό μου φαίνεται αδιανόητο.

Φαντάζεστε έναν Σολωμό να ανήκει σε παράταξη;

Ο ποιητής ανήκει σε ολόκληρη την Χώρα του και σ΄ ολόκληρο τον λαό του....."

Και το τελικό του μεστό πολιτικό επιμύθιο για την νεολαία όλων των εποχών που οφείλει να ηλεκτρίζει τα πολύβουα αυτιά μας:

"Νεε θυμίσου: δε γίνεσαι δούλος όταν σε υποτάσσει μόνον αυτός που έχει την εξουσία - αλλά και εκείνος που την πολεμάει...

Οδυσσέας Ελύτης, 1911-1996

Ο Νίκος Καββαδίας δείχνει σε όλους μας το δρόμο της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!

Νίκος Καββαδίας. Ο ποιητής των θαλασσών, των καημών, των οριζόντων. 

Από τους ωκεανούς όλου του κόσμου έγραψε έργα που έμειναν αθάνατα. 

Υπάρχει και ένα ποίημα του που δεν είναι τόσο γνωστό.

 Ο τίτλος του; ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

Δεν έχει ενταχθεί σε κάποια ποιητική του συλλογή ενώ δημοσιεύτηκε στὰ «Ἐλεύθερα Γράμματα» στὶς 10 Αὐγούστου 1945 στὸ φύλλο ὑπ᾿ ἀριθμὸν 14.

Διαβάστε το ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ!

Στὸ παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οἱ στεριές.
Πρώτη σου ἀγάπη τὰ λιμάνια σβυοῦν καὶ ἐκεῖνα.
Θάλασσα τρώει τὸ βράχο ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριές.

ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΕΤΕΡΙΖΙ

Θέλω να πάρω ένα στρατί, κρυφό σα μονοπάτι
που να με πάει στο ξάγναντο, στην πιο ψηλή κορφούλα
κι ούτε από δω το δρόμο μου ψυχή να μη γροικήσει.

Οι οχτροί μου να με χάσουνε κι οι φίλοι να σαστίσουν
κι όλοι να πουν πως χάθηκα, πως έσβησα απ' τον κόσμο.
Κι εγώ ψηλά με τα στοιχειά, με τα θεριά, με τάστρα,
με του βουνού τα πνεύματα να κάνω μετερίζι.

να κλέψω απ' τ' αστρα υπομονή κι απ' τα θεριά το θάρρος
κι απ' τα στοιχειά τη δύναμη και την καπατσοσύνη,
απ' το βοριά την αντοχή και την ορμή απ' το νότο
κι από τη στουρναρόπετρα την άλυωτη σκληρότη,
να κάνω πέτρα το κορμί και την ψυχή ατσαλένια.

Κι όταν θαρθεί ο καλός καιρός να στήσω καραούλι
με μπιστικούς τους Σάτυρους κι αρματωλούς τους Πάνες
και κρυφομαντατάρηδες ταγερικά του Λόγγου.

Με τέτοιο ασκέρι νείρομαι να ξαναρθώ πάλι στη χώρα.
Και μιαν αυγή απ' το ξάγναστο κι απ' την ψηλή ραχούλα,
να κάνω τις παλάμες μου χουνί και να φωνάξω:

«Βιαστήτε! Καθαρίστε τα τάνομα σωθικά σας,
σπεκουλαδόροι του χρυσού κι έμποροι του θανάτου,
κλέφτες της χήρας, του ορφανού, ξεμαυλιστές των νιάτων,
πραματευτάδες άνομοι κάθε Θεού και τόπου,
καταλυτάδες του Καλού και σπιλωτές του Ωραίου,
βιαστήτε, γιατί επλάκωσα με των στοιχειών τ' ασκέρι»!